رویای شیرین من

مهستی قمر هایده  مرضیه
ته  قافیه  داریوش   آفرین !

سپاس از  خدا بهر جنس! لطیف
که بر گونه ی چون هلوش  آفرین

خدایی که زن را ظریف و  لطیف
ومردِ  زمختی  به  روش ! آفرین

خداوندِ    بر    صافیِ    چهره ها
زگیل و  لک و خال و جوش آفرین

برای  زنان  تا  که زیبا شوند
تتو و  گریم و و رتوش  آفرین

خداوند طوقچی(1) توی  اصفهان
خداوند   میدان   شوش   آفرین

خداوندِ فردوسی و شهر طوس
خداوندِ    نیمای   یوش   آفرین

خداوندِ   پهپادِ   بی  سر نشین
و قرقاول و کبک و  قوش  آفرین

خدای  وضو  و خداوند  غسل
خداوندِ  حمام  و دوش آفرین

خداوندِ  بر  سقف   حمّام ها
بنایی به  نام  دوپوش  آفرین

خدایی  که  گر گم شود سنگ پا
به حمام ها, لفظ ِ کوش؟   آفرین

خداوندِ  سوراخ  های  خفن
خداوندِ سوراخ  موش  آفرین

برا!  تنگی   حفره های  گشاد
یکی  چیز ! با نام ِ بوش آفرین

خداوندِ   دام    و    خداوندِ   دد
و  در کوه و جنگل  وحوش آفرین

ستایش  هم  او را که در  باکتری
گرم مثبت و هاگ و سوش  آفرین(2)

خدایی که چون دکتری پرده !دوخت
بگفتا    چه   خوبه   روفوش!  آفرین

خداوند در مغز من خرده سنگ
و در  مغز خواننده هوش آفرین

(1)نام میدانی در اصفهان
(2)اصطلاحات میکروبیولوژی گرم تلفظش مانند همانکه در کیلوگرم میگوییم
رنگ امیزی میکروبهاست.هاگ حالت مقاوم شده میکروبها و سوش یعنی
گونه یانوع میکروب

وقتی زلباسش دو وجب کاسته شد

دل  شاهد آن قله ی  نوخاسته  شد

ما  شیفته ی سبزه ی رویش بودیم

دیدیم  که  سبزه! با گل آراسته شد

       ****************

آنقدر به  من  شیر  ندادی  تو   ننه!

وانقدر تو شیرخشک دادی دو سنه!

شد عقده برای  من که لبهام چنان...

گل _ شیفته  شد برای آن نیم  تنه!

              ************

سی ماه تمام  سینه ! خوردند همه

نوبت  که به  ما  رسید  گفتند  کمه!

آب  از لب و  لوچه مان فرو می ریزد

با دیدن  یک  نیم  تنه  یا   دو  ممه!

         ************

دیگر  به ممه نچسب  مانند  کنه!

کشفی بنما  چو ما تو را جان ننه

ازجزء به کل رسیده  اکنون  داریم

جای دو  ممه  تمام  یک  نیم  تنه

         ***********

"ما فرق ولرم و داغ را می فهیمیم"(1)

چاقیم  که درد  چاق را می فهمیم

هی نیم   تنه  به ما  تعارف   نکنید

ما هم در سبز باغ...را می  فهمیم

(1)مصرع از دریغ خند

شمادوستان نهضت را ادامه دهید...

یک بغل دلواپسی یک سینه غم آورده ام

این که می ریزم به پای تو عزیزم اشک نیست

این همه   "دُّر" از دو   چشمان   ترم  آورده ام

هان !  اگر باور نداری قهوه  هم آورده ام

این غبار راه  را  از شانه هایم  پاک   کن

عشق را از جاده ی پرپیچ وخم آورده ام

آرزوی   روزهای   دور    احساس   منی

حکم کن هر جور خواهی متهم آورده ام

بی تومی لرزد دلم آرامشم از من مگیر

این دل  ویرانه  را  از شهر  بم آورده ام

بی  تو  گاهی  فکرهای  غالبا  بد می کنم

فقط برای اینکه بدانید زنده ایم و گرنه...

حالا  که  داری  می روی خوبِ  عزیزم

بگذار  تا   پشت   سرت   آبی   بریزم

آبی  بریزم  تا   تو  برگردی   دوباره

من بی تو ویرانم  پریشانم مریضم!

بعد از تو من می مانم وکلی   گلایه

با قاب عکس ساکتت بر  روی میزم

گفتی که حتی برسرت چتری  نبودم

باران که بند آمد _ نمی آیی  عزیزم؟

حق می دهم حق داری از من  می گریزی

این  روزها  من  از خودم  هم   می گریزم

باور نمی کردم دلت  را   پس    بگیری

نفرین به من لعنت به این دستان لیزم

شرمنده اگرکار قوی نبود

کسی که خنده ی او نیز بوی غم می داد
صدای  ریزش  قلبش  صدای  بم  می داد

غمش به سینه نهان بود  وخنده اش برلب
زنی که خنده ی  او  نیز  بوی  غم می داد

چون فصل پاییزی تو هم غمگین و  زردی
شاید  تو  هم   مانند  من  درگیر   دردی

دیشب دوباره شانه هایم بوی نم داشت
احساس  کردم  بار  دیگر    گریه  کردی

یادش بخیر حال  و هوایی  داشتم         واسه ی خودم  برو بیایی داشتم
شمال می رفتم گاهی با سانتافهَ م         خوش بودن زیادی می کرد خفهَ م

....

....

با من بمان با چشمهایت  کار دارم                  
با این دو آبی گفتنی  بسیار  دارم

اشکم-اگراز چشمت افتادم - ولیکن              
با  گونه هایت  وعده ی  دیدار  دارم

این چشمها ـ چشمان توـ مغرورـزیباست          
زیبا  و  مغرورست    من   اصرار    دارم

این سینه و این گریه ها ـ این قلب زخمی         
ای   اشک ها    آرام تر     بیمار     دارم

تامی روی کارم سکوت و بغض واشک است      
شب  سر   برای   گریه  بر    دیوار   دارم

کبراترین  تصمیم  عمرت را راها کن            
یعنی بمان با چشمهایت  کار دlرم

یعنی که تیغ کشتنم از  رو کشیده ای

بر دل  اگر چه زخم زبان تو تازه  نیست

این بار اول است که چاقو  کشیده ای

تا شرح  تیره روزی من بر  رخم کشی

بر صورتم چه خرمنی از مو  کشیده ای!!!

در  آن  طرف   مقابل  من    جای   آینه

یک جفت چشم خوشگل آهو کشیده ای

گاهی به  شوق دانه  و گاهی زترس  دام

عمری مرا به این سو و آن سو کشیده ای

بر بوم  زرد  من   اثری   از   بهار   نیست

از روی طعنه این همه شب بو کشیده ای!

"شبی یاد دارم که چشمم نخفت"      شنیدم که سودابه در جمع گفت

که هرچه  مام زنت گفت زودتر بپذیر

.

.

شب عید آمدست و مخلصتان
دو سه گونی دلار کم دارم

حالا که لب به صحبت  من  وا نمی کنی
لب خوانی است سهم من از گفتگوی تو

با این عطش که من به تو دارم چه می شود؟
تکلیف  آرزوی  من  و   آبروی   تو

برای گریه  به دستم    بهانه   می آید

جهان به دیده ی من تیره می شود وقتی...

که تار موی تو بر روی شانه می آید

سکوت حاکم سنگین روی لبهایت

همیشه چون غم غربت شبانه می آید

هوای شعر من امشب گرفته چون قلبم

اگر که مرثیه جای ترانه می آید

 خوش آن دمی که تو بی خون دل کنار آیی

قفس که واسطه شد آب و دانه می آید

لبی دوباره به لبخند بر دلم بگشا