رویای شیرین من

ترجیح میدهم با کفشهایم در خیابان راه بروم وبه خدا فکرکنم تا اینکه در مسجدبنشینم وبه کفشهایم فکرکنم

چه جای شکوه اگر زخم آتشین خوردم

که هرچه بود ز مار در آستین خوردم

فقط به خیزش فواره ها نظر کردم

فرود آب ندیدم فریب از این خوردم

مرا نه دشمن شیطانی ام به خاک افکند

که تیر وسوسه از یار در کمین خوردم

ز من مخواه کنون با یقین کنم توبه

من از بهشت مگر میوه با یقین خوردم؟

قفس گشودیم و اختیار بخشیدی

همین که از قفست پر زدم زمین خوردم

فاضل نظری

+ نوشته شده در دوشنبه 1386/10/17ساعت 8:28 توسط نادر |